Darfur 2012, Ingrid
Darfur, 30 maart 2012, Ingrid Kelters
Het is overdag tussen de 30-35 graden, ‘s nachts koeler. Het zou prettiger zijn om ‘t bed naar buiten te slepen dan, maar ivm veiligheid wordt dat sterk afgeraden. Het arsenaal aan veiligheidsmaatregelen en tools die we hebben doen denken alsof we nog midden in een conflict gebied zijn. Prikkeldraad, guards, extra sloten, extra burglarbars, een sledgehammer, een toeter, een radio-handset, curfew tussen 6pm en 8am. Alles is relatief en ook tijdelijk, je weet maar nooit.
Dat daar gelaten, gaat het leven gewoon zijn gangetje natuurlijk. Vandaag weer eens naar een zgn vluchtelingenkamp gegaan. IDPs, internally displaced, van de Darfur conflict 2003-2004. Die mensen wonen er dus al enkele jaren. De plastic sheeting voor shelters is allang vervangen door ‘huisjes’ van mud walls en thatch, en oogt het meer als een mogelijke sloppenwijk. Erg opeen gepakt. Met hout of water-kannen beladen ezeltjes waarop in kleurrijke doeken gewikkelde vrouwen door de smalle zandweggetjes sjokken. Rondrennende kinderen, en de in witte jalabias gestoken mannen met bijbehorende tulband op het hoofd, lopende richting de markt.
In dit kamp, aan de rand van het stadje, met ongeveer 50,000 displaced, hebben we 3 klinieken, zgn primary health care units. Patienten worden gezien zoals bij de huisarts (ongeveer 60-100/dag), kinderen worden gewogen en ingeent, vrouwen komen op zwangerschapscontrole. Medicijnen zijn er gratis. Nu in deze hete droogte zijn hoesten en oogonstekingen de meest voorkomende klachten. Toevallig was er die ochtend een meisje van 3 met mazelen doorverwezen naar het ziekenhuis. De vaccinatiegraad in deze kampen is niet zo slecht door alle campagnes die er regelmatig plaats vinden. Maar toch. Zo glipt er een tussendoor en wie weet worden het er snel meer.
Wanneer we aankomen zijn er alleen een handjevol vrouwen die van ‘buiten’ komen. De ochtendspits is al achter de rug (63 patienten voor 11 uur?). Donderdag is de marktdag en komen er veel bezoekers van rondliggende dorpjes. Dan maken ze ook meteen gebruik van de gratis gezondheidszorg! De kliniek is redelijk voorzien van alles, nieuwe medicijnen zijn net geleverd en de bloeddruk machines en weegschalen doen het netjes. We praten wat en vragen wat na. En zo kom ik tot wat verrassende ontdekkingen, waaruit blijkt dat er toch nog veel tekortschiet aan capaciteit. Inclusief die van de doctor die met mij mee is. Werk aan de winkel dus en dat gaat maar door.
Terug in de office hebben we nog een meeting met ons team. Daar is ook Joseph bij, een verpleger die als supervisor werkt al sinds het begin van het programma, 2004. Hij komt van oorsprong uit het zuiden van Sudan dat nu dus sinds July onafhankelijk is. Een hele goede vent, hart voor de zaak, werkt ook hard en multi-functioneel zeg maar. Nu heeft de president aangekondigt dat al die mensen uit het zuiden weg moeten zijn na 9 april. Er is sinds die tijd enorme onrust ontstaan. Velen zijn destijds de oorlog in het zuiden ontvlucht en hebben er niks meer. Nu zijn ze hier straks niet meer welkom. En mogelijk dat het nare vormen gaat aannemen. Dus, hij pakt toch liever alles op en zal volgende week vertrekken. Naar een practisch onbekend land, waar alles nog opgebouwd moet worden. Maar beter dan die onzekerheid, onveiligheid, en mogelijke narigheid van deze kant.
De oorlog is sinds 2005 al afgelopen. Darfur conflict is ook aan het minderen. Maar de afspraken die gemaakt zijn voor dat peace agreement zijn nog lang niet allemaal nagekomen. En die zorgen nu voor een gaande conflict in het midden van het land op de grens met het zuiden, terwijl in het zuiden zelf diverse stammen-gevechten voor de nodige onrust zorgen dat het toch weer alle kanten op kan gaan. En dan heb je nog de olie... Insha’allah zakt het niet allemaal weer terug naar af. Dat kan niemand zich veroorloven.
Enfin, wij houden ons hier bezig met gewone humanitaire zorg, voor mensen die al zoveel verloren hebben. Maar die toch ook weer langzamerhand iets moeten gaan opbouwen zonder afhankelijk te blijven van die zorg. Daar beginnen we ook aan te werken, nu die noodtoestand min of meer is omgeslagen in een zgn ‘early recovery’ fase. Nou... boeiend allemaal. Pfff...